Κράτος-Ιδιώτες, σημειώσατε 2! Το σκορ αυτό, αφορά τις κρατικές και τις ιδιωτικές Αποθήκες στην Ελλάδα. Όντως οι έλληνες επιχειρηματίες που επένδυσαν –τα τελευταία 15 χρόνια- στον τομέα των Αποθηκεύσεων και των Εμπορευματικών Κέντρων, νίκησαν κατακράτος το κράτος! Καταλυτικό υπήρξε το έτος 1993. Τότε «έπεσαν τα εμπορικά σύνορα» ανάμεσα στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συγχρόνως καταργήθηκε το κρατικό μονοπώλιο. Ανάδοχοι του αποθηκευτικού μονοπωλίου στην Ελλάδα ήταν επί δεκαετίες ο Ο.Λ.Π και η Π.Α.Ε.Γ.Α.Ε. Οι δυο αυτοί δημόσιοι Φορείς, ήταν οι μόνοι που είχαν το αποκλειστικό προνόμιο να αποθηκεύουν τα φορτία είτε προς εξαγωγή, είτε προς εισαγωγή.

Η έλλειψη άλλης -εναλλακτικής λύσης- για τους εισαγωγείς και εξαγωγείς, επέτρεπε τόσο στον Ο.Λ.Π, όσο και στην ΠΑΕΓΑΕ, να διαμορφώνουν “κατά το δοκούν” τα τιμολόγια αποθηκεύσεων και φυσικά ν’ αδιαφορούν για την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών. Επιπλέον οι κλοπές φορτίων –κυρίως στις αποθήκες του Ο.Λ.Π- ήταν ο καθημερινός σχεδόν μόνιμος βραχνάς, για τους συναλλασόμενους... Και ξαφνικά, ήρθαν τα πάνω κάτω!

Mουδιασμένα στην αρχή, το έτος 1993, αλλά με γρηγορότερους ρυθμούς τα επόμενα χρόνια, οι έλληνες συναλλασόμενοι είχαν πια τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα στο παλαιό καθεστώς και στο νέο της ελεύθερης αποθηκευτικής αγοράς.

Όπως αναμενόταν ο εμπροβιομηχανικός κόσμος «γύρισε την πλάτη» στις δύο αυτές κρατικές Αποθήκες και στράφηκε στους ιδιώτες επιχειρηματίες στο χώρο των Logistics, βασικός πυλώνας του οποίου είναι η αποθήκευση. Τώρα πια η μεν Π.Α.Ε.Γ.Α.Ε –Προνομιούχος Αποθήκη (μονοπωλιακή δηλαδή) που ανήκε στην Εθνική Τράπεζα, έπαυσε να υπάρχει, ενώ οι αποθήκες του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά, είτε μετατράπηκαν σε γραφεία, είτε υφίστανται για να εξυπηρετούν τα περιορισμένα πάντως φορτία, τα οποία προέρχονται ή προορίζονται για τις «τρίτες χώρες». Αυτή είναι η μοίρα του κρατισμού, κυρίως βέβαια στην εποχή της ελεύθερης οικονομίας... Προς Θεού όμως, μη νομισθεί ότι αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχει κράτος και μάλιστα κράτος Πρόνοιας, Ασφάλειας και ελέγχου της επιχειρηματικότητας. Σημαίνει απλά πως οι Υπηρεσίες και Οργανισμοί του Δημοσίου, οφείλουν να μην επαναπαύονται, κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του κράτους, αλλά να κινητοποιούνται και να αφουγκράζονται τα μηνύματα των καιρών...

Και ένα τελευταίο, αλλά καίριο ερώτημα:
Είναι άραγε τόσο δύσκολο για τους υπαλλήλους του ελληνικού δημοσίου, να απαλλαγούν κάποτε από τη χρόνια αναβλητικότητα και τη γραφειοκρατική αντίληψη που τους χαρακτηρίζει;